به خاطر تو خورشید را قاب میکنم و به دیوار دلم میزنم .

به خاطر تو اوقیانوس ها را در فنجانی نقره گون جای میدهم.

به خاطر تو کلماتم را به باغ های بهشت پیوند میزنم

به خاطر تو دست هایم را آینه میکنم و بر طاقچه ی یادت میگزارم .

به خاطر تو میتوان چون کودکی لجوج سلام معطر سیب ها را ناشنیده  گرفت .

به خاطر تو میتوان از جاده های برگ پوش و آسمان های دور دست چشم پوشید

به خاطر تو میتوان شعله ی تلخ جهنم را چون نهری گوارا مزه مزه کرد .

به خاطر تو میتوان به ستاره ها محل نگذاشت .

نازنینا;

سایه های ما شکسته است و اگر سلیه ی زلال تو نباشد درختان نمی توانند تن از خستگی بتکانند .

وقتی تو مثل یک زمزمه ی صمیمی در خلوت کوچکم حضور داری .

وقتی تو دست هایم را از لمفونی باران می انباری .

وقتی تو دل نا موزون مرا می خوانی .

احساس میکنم صبح به شمایل توست .

و من نمی توانم با رگه های نور طنابی ببافم که مرا به تو برساند .

هنگامی که آفتاب بر کرده ی کوهستان رسوب می کنم  و شب بی رحمانه روی ریحان ها را می پوشاند .

هنگامی که هیچ قطاری جایی برای من نیست و تنها و خسته پست تمام در های عالم می مانم و تورا صدا میکنم .

ناگهان نام تو شب فرسوده را به آتش میکشد

و ناگهان حس با تو بودن و در کنار تو بودن و مردن فراگیر میشود .

نگارینا ;

آداب نمی دانم . شب طولانی شده است .

تحمل این همه ستاره که به من زل زده اند آسان نیست .

وتحمل این همه شعر های ناگفته که منتظرند در حریم تو پر بگیرند حوصله ای عظیم میخواهد .

اگر پنجره های آبی لطفت را بر روی من بگشایی,

اگر روح مرا ,روح یخ زده ام را در کنار اجاق مهربانی ات مذاب کن ,

اگر نجواهای مرا بشنوی  ,

دلم مثل لاله های باران خورده  , می شکفد .

مهربانا ;

می ترسم دنیا به پایان برسد و من در چشم تو جایی نداشته باشم . میترسم کلمات نتوانند شوق مرا به تو توصیف کنند .میترسم کبوترانی که به سوی تو پرواز میدهم نارسا باشند .

 شب طولانی شده است و

                  تا چشمان تو هست آفتاب جرات برآمدن ندارد

                                                     نگاهم کن تا مثل صبح نورانی شوم... 

تقدیم به کمیاب ترین گل سرخ باغچه ی دلم 

تقدیم به تو که امروز مرا چون صبح  نورانی کردی . تو که حالا نفس هایم بوی تو را دارد .

                                           خورشید شبهای تارم...

                                                      قلب من جایگاه ابدی توست.................

                                                                حظورت را از من نگیر

با سلام خدمت شمایی که الان اینجایی:

سوال سال 88

به نظر شما بهترین آفریده ی خدا چیه؟

...

لطفا منت بر سر من گذاشته و نظر بدین کم نمیشه ازتون ...

             من یه دوست دارم   یه دوست مهربون اون خیلی منو دوست داره خیلی زیاد قد آسمونا   نه قد کهکشونا منم  خیلی  دوستش  دارم  حیف که خیلی  وقتا  یادم می ره  .  اون مثل آدما نیس نه اصلا نیس  .  من همیشه عصبانیش میکنم اما حتی به روم هم نمیاره و بهم فهش نمیده  .  هرچی که ازش میخوام بهم میده. . .  همیشه میده . همیشه باهامه اما من یادم میره هر وقت که میخوام گریه کنم میرم پیشش , اون به حرفام گوش میده اون برای همه ی مشکلا  یه راه حلی داره  . هر وقت پیشمه احساس آرامش میکنم , اون همیشه باهامه. . . اما من یادم میره . . .             

                                 الا به ذکر الله تتمئن القلوب  . . .  

           این روزا تو همه ی مجالس و مباحث ها نام قشنگ ایران پرچم دار  نعره ها و پچ پچ هاست . حالا دیگه بجز ایرانیا دیگران هم میدونن ایران یعنی چی ... یعنی PRIDE یعنی افتخار. ایران من یکه تاز میدان جنگ در مقابل شیر های سنگیه  گربه هایی که بعد از مرگ جوانمردی  پوست شیر بر تن کرده اند . فقط ایران بود که نعره زد فلسطین بی گناهه . . . تو اون جنگ نابرابر _ در واقع نسل کشی _ که سگ های سیاه به جون کبوترای قدس افتاده بودن و جوجه کبوترا رو به جرم انسان بودن گردن می زدند و توی آتیش کینه اشون می سوزوندن   ,ایرانیا با اشک ها و نعره ها شون _ هرچند نا چیز _ از اونا حما یت کردن . بعد هم که ماجرای ماهواره ی سفیر امید پیش اومد و اوج افتخار ایرانیا سقف زمینو شکوند ,شنیدم که فرانسویا ورود دانشجویان ایرانی رشته ی هوا فضا رو به لابراتوار های دانشگاه هاشون ممنوع کردن و این نشانه شکست سفید پوستای سیاه ضمیر بود . . . و امروز ایران گام به گام قد می کشه و اونا توی لجن زار رکود اقتصادی دارن منقرض میشن و  بازار بورس ایران تنها بازار بورسی بود که رنگ به رنگ نشد

                             . . .  حالا هرچقدر دلتون میخواد تحریم کنین

       ایران خوب من   تک تک سبزه ها تو می بوسم . . . می دونم پر ستاره ترین آسمون مال منه ,مال تو ,مال ما   مال ایرانیا ست :

                  هر کجا هستم باشم

                  آسمان مال من است

                  پنجره  فکر  هوا عشق  زمین  مال من است

                  چه اهمیت دارد

                  گاه اگر می رویند

                  قارچ های غربت

ساده نبود گذشتن از تو برام

ساده نبود کوچ تو از لحظه هام

ساده نبود قصه ی بی تو بودن

ساده نبود هق هق شب گریه هام

                           چه ساده دل بریدی  اشک منو ندیدی

                                             خطی رو خاطرات قشنگمون کشیدی

                          اما به انتظار برگشتنت می مونم

                                               شب تا سحر به یادت غزل غزل می خونم

....

چه عاشقونه خوندم

               چه بی بهونه رفتی

                                ناباورانه موندم

                                              چه بی نشونه رفتی

من بی تو و تو تنها

از تو چی مونده بر جا

                    جز مشتی خاطرات هم رنگ خواب و رویا

          بعضی وقتا دلم می خواد  فریاد بکشم سر زندگی  بگم بسه  ... بسه  دیگه هرچی آزارم دادی چیه بازم هوس آب تنی کردی انقدر سوزن می کنی تو تنم که از اشکام یه اوقیانوس بسازی اونوقت با تمام وجود شیرجه بزنی توش وفریاد شوقت گوش بشریت رو کر کنه

ولی من اخرشو می دونم  ... بعد از یکی دو دقیقه خسته می شی نمی دونی به کجا پناه ببری  اونوقت من با کلک شکسته ام میام و نجاتت می دم . . . حرفی برا گفتن نداری  اما من می بخشمت  حالا  گزشته از این حرفا این کوله بار خیسوکجا می خوای ببری کی می خواد پناهت بده این اقیانوس رو کجا می خوای جا کنی 

         اینجاس  که زمین با دستای مهربونش میاد  و اون اقیانوس بزرگ  رو تو یکی از سوراخای دلش جا می کنه اما دو هفته نشده به ته میرسه دووم نمیاره دلش میشکنه اما هیچی نمی گه . . .  آسمون  همه چی رو میبینه دلش از غم دنیا پر میشه بغضش میشکنه به زمین و زمان نفرین میده زار زار گریه می کنه  آدما چتراشونو باز میکنن زمین  دل شکسته لبخند  می زنه دلش میشه دریا اما آسمون دیگه اشکش خشک میشه نمی دونه به کی پناه ببره میره دست به دامن آفتاب میشه . . .  آفتاب با مهربونی بوسه گرمشو رو دل آسمون جا می زاره  میره پیش دریا رومیندازه با هزار خواهش و التماس  یه مشت آب ازش قرض میگیره میده به آسمون  . . .آسمون این دفعه اشک شوق  میریزه  

         چند وقت بعد آسمون دوباره میره پیش آفتاب اما آفتاب دیگه روش نمیشه بره پیش دریا ناراحت میشه انگار غم دنیا رو ریختن رو سرش . . .  ابرای سیاه رو دورش میکشه  و تنها تنها گریه میکنه   صدای گریه اش توی تمام عالم می پیچه گوشای تیز باد میشنوه   میاد نزدیک تر توی آسمون می رقصه  و ابرای سیاه رو کنار میزنه  آفتاب دلش شاد میشه  غمش یادش میره    اما دو روز بعد همه چی یادش میاد حالا دیگه هیچکی حریفش نیست حتی باد . . . آسمون که  خودشو مقصر میدونست شروع کرد به گریه کردن  چندین ماه گریه کرد   دنیا آشوب شده بود  از دست هیچکس کاری بر نمی اومد  . . .     

                                                                               اونوقت بود که خدا بهار رو به دنبا بخشید  

می خواهم فقط برای تو چشم هایم را نذر باران کنم

  نذر تسبیح , سجاده , نافله

  نذر یک راز و نیاز عاشقانه

امشب دوباره شاعری می شوم

که ترجیب بند همه بیت هایش قدوس و صبوح است

نام تو تمام دریچه های بسته ی به سمت بی انتهایم اجابت می شود

نام تو  تطمئن  القلوب دل بیمارم  می شود

در برهوت دل بیمارم ببار

که باران نگاه تو از هرچه زیباییست سرشارم می کند

در سکوت ابن شب, این شب  تا سحر روشن دست های کرم بنده نوازی ات را

       بر انجماد شانه های بی تابم حس می کنم

شانه های شکسته

شانه های شکسته ازبار سنگین معصیت

 واینک منم در سکوت امشب

                                 در مدار عبودیت تو

ذره که به نام مبارکت می کند

  قنود می خواند 

  قعود می کند

و به عشق بندگی ات بر خوان آستان بزرگت

بر من ببار که قلب بیمارم را به پنجره های گشوده ی شفاخانه ی رحمتت

     دخیل بسته ام  

                                                                       یا علی

این شعر خوشکل رو به یاد ساعت جغرافیای سال دوم دبیرستان اینجا گذاشتم . یادم میاد اون روزا خانم صیدی (دبیر جغرافیامون )خیلی از این چیزا برامون میاورد .  بیشتر بچه ها هم می نوشتن اما به خدا این یکی یه چیز دیگه است . البته همه ی اون شعرا قشنگ بودن . انقدر دوستش داشتم که دلم نمیاد بگم کمترین نمره ی امتحانات ترم دومم مال درس جغرافیام بود . خانم صیدی رو میگم .

راسیتش آخرشم نفهمیدیم شاعر این شعر زیبا کیه اگه سما فهمیدین به من هم بگین

                                                                                                              خلاص